GR 573 is een luswandeling, bestaande uit verschillende delen.
Het deel,waarvan wij maar een stukje lopen, zit in de lus: Pepinster, Eupen en dwars door de Hoge Venen via Spa terug naar Pepinster.

De Hoge Venen is een beschermd natuurgebied en verschillende zones ten N.O. van ons zijn niet toegankelijk op dat ogenblik wegens het broedseizoen. Gelukkig meandert de GR 573 zich tussen deze niet-toegankelijk delen. Voor ons is enkel de Fagne de Poleûr niet toegankelijk, maar er is een omleiding voorzien. De wandeling van een 20km is technisch niet moeilijk en komt niet langs steile randen. Voor de terugweg hebben we gebruik gemaakt van een aantal bestaande paden op de kaart.
Door het KMI is al enkele dagen goed weer voorspeld en als we om 10u op de parking aan de Baraque Michel staan, schijnt inderdaad de zon.
De dagrugzakken worden vastgemaakt en we wandelen over het verbindingsstuk naar de GR 573. Na een kilometer lopen we in het zicht van een jong ree, verscholen in het hogere gras.
We volgen het pad aan de rand van het bos en hebben steeds mooie doorkijkjes.


Verderop moeten we links omhoog een stijgende brandgang volgen, waar houthakkers volledig los zijn gegaan. Omgehakte bomen liggen her en der verspreid en zware machines staat dwars op hetpad. Het is een beetje zigzaggend een weg zoeken om het pad te blijven volgen. Gelukkig is het weekend en wordt er niet gewerkt. Bijna boven zien we nog bijtijds de markering van een richtingwijziging op een boom.
Het gaat nu naar rechts en we lopen nu volledig door het bos of stukken braakliggend terrein met boomwortels, omgehakte bomen, e.d.. Voor alle zekerheid raadpleeg ik de GPS, want er is geen markering meer te zien op de kale vlakte. Ondertussen betrekt de hemel en schuiven donkere wolken onze richting uit.
Het is tijd voor een pauze, maar net als we een eerste hap willen nemen horen we gerommel.

Het regenjasje wordt klaargelegd en na een paar happen krijgen we het onweer boven ons. De rugzakken krijgen hun regenhoes aan en we besluiten om snel verder te wandelen en het onweer te dwarsen. Met een meer dan vlot tempo wandelen we nu door een bos, weg van de bosrand en openvlakte.
Als de regen losbarst trekken we snel het regenjasje aan. De korte broek wordt goed nat, maar we weten uit ervaring dat die later snel zal drogen. Ondertussen kruisen we een koppeltje dat probeert te schuilen en niet voorzien is op een wandeling in ons landje. Enkel in een T-shirt; niets van regenkleding, geen wandelschoenen, geen warme kleding in het kleine tasje en nog kilometers verwijderd van de bewoonde wereld. Eigenlijk onverantwoord. Als we verder wandelen krijgen we een hagelbui over ons heen en we schuilen onder een paar grote bomen.
Ria vindt het tijd voor een pauze en we delen een snickers.


Eens de bui overgewaaid komt de zon terug piepen en de regenjasjes worden uitgetrokken. De stevige bui heeft het pad zompiger gemaakt en soms moeten we wat uitwijken voor grote plassen. In een brede brandgang zien we plots rechts van ons een volwassen ree. Net als wij is het dier verrast en het snelt vlug weg richting het veilige bos.  De zon komt nu goed door en de broek is in no-time terug droog.
Het laatste stuk tot Hockai is nog een verraderlijk zompig stuk veen en de voeten worden zorgvuldig neergezet. Net als ik naar een GR-teken op zoek ben stap ik in het donkere veenmodder. Gelukkig maar tot de enkel; maar mijn linkerschoen ziet er niet uit.


Ria merkt ondertussen het GR-merkteken op en we weten dat we nog goed zitten.
Wat verder komen we in Hockai uit en we vinden een rustbank, wat verwijderd van het pad. Veel later dan voorzien houden we onze pick-nick. Met ons tweetjes, genietend van de zon en de natuur.

We pikken daarna terug in op de GR en volgen dit tot de toegangspoort van de Hoëgnevallei. Het is er druk, de vuilbakken overvol en een kolonie Nederlanders doen luidruchtig mee aan een zoekspel. Waar dagjestoeristen links door de poort gaan, klimmen we rechtdoor omhoog de heuvel op.
Het pad loopt nu in een quasi rechte lijn van bijna 9 km terug naar de Baraque Michel. Eerst wandelen we langs de rand van het bos, daarna door het dennenbos om even later uit te komen aan het gekende veengebied.  We houden nog even halt aan het Croix des fiancés waar we een verstopte geocache zoeken en vinden. Jammer genoeg is het logrolletje volledig doorweekt. We maken er dan maar een foto van als bewijs.  Het Croix des fiancés is het verhaal van twee geliefden die hun trouwpapieren in orde willen brengen, maar verdwalen in het sneeuwlandschap. Terwijl hij hulp gaat zoeken overlijdt zij. Hij bezwijkt wat later. Achteraf blijkt dat het op amper 1,5km van de bewoonde wereld was.

Wat verder komen we uit aan de bekende knuppelpaden. Achter elkaar wandelen we de laatste kilometers over de houten balkjes, genietend van de vergezichten.