Onze reis 2015 leidde ons naar de Franse Alpen en meer bepaald de natuurgebieden in het zuid-oosten van de Ecrins en het gebied van de Queyras. We hadden 12 wandelingen voorzien en hiervan hebben we een kort verslag van gemaakt.
2015-16

Wandeldag 1: Vallouisse – Refuge des Bans:

Waar de GR 54, komende van Vallouise afbuigt naar Cabane Jas Lacroix en de Col de l’Aup Martin (2761mtr), lopen we rechtdoor in de richting van de Refuge des Bans (2076mtr). Het pad stijgt zacht en slingert zich een weg door de vallei van de Torrent des Bans. Een torrent is een bergrivier. Het pad is vrij stenig maar op gegeven ogenblik sta je op een punt waar de refuge te zien is in de verte en wat een mooi fotobeeld oplevert. Missen kan je dat punt niet, want de grote blauwe tekst ‘refuge visible’ met een grote pijl werd op een rots geschilderd.
2015-23Refuge des Bans
Soms moeten we wat water oversteken maar de balkjes leveren geen enkel probleem op. We komen langs een kikkerpoel in een ecologisch fragiele omgeving, volgens het waarschuwingsbord. We zien enkel kikkervisjes, maar nog geen volwassen kikker; ondanks ons geruis- en eindeloos geduld.
Het laatste stukje is wat smal, maar is beveiligd door kabel en ijzeren stangen. Niet dat je het echt nodig hebt als je tredzeker bent, maar het is toch aan te raden kinderen bij de hand te nemen.
2015-47
Na een laatste korte stijging staan we op het terras van de refuge en hebben een uitzicht op de vallei en enkele gletsjers waaronder de Glacier de Bonvoisin en de Glacier des Bruyères.
2015-43
2015-32
We hebben van laagste tot hoogste punt 459 niet-gecumuleerde stijgingsmeters afgelegd. Een inloopdagje.

Wandeldag 2: Pré de Madame Carlé – Glacier Blanc -Refuge:

2015-89 Glacier Noir
De Glacier Noir en Glacier Blanc zijn twee gletsjers die ooit verbonden zijn geweest maar door de afsmelting is de zwarte van de witte gescheiden en dan wordt de Glacier Noir gecategoriseerd als een ‘dode’ gletsjer. Met andere woorden, er is geen natuurlijke aanwas voor een dode gletsjer. De gletsjer is ook niet zwart wat de naam laat vermoeden, maar eigenlijk grijs van het puinstof dat van de omliggende bergen komt en enkel wat randen zijn wit.
Vlakbij de refuge Pré de Madame Carlé is het al erg druk en dat betekent dat we vandaag niet alleen zullen zijn. In de brochures is dit een hoogtepunt van de omgeving. Het brede pad is zo goed als vlak tot voorbij de bergrivier en dan stijgt het. Een halfuur later komen we aan een splitsing waarbij je links naar de Glacier Noir kan gaan of verder naar de Glacier Blanc en de bijhorende refuge. We hebben zicht op de hogere Alpentoppen rondom ons en we zien onder ander de Barre des Ecrins (4102 mtr), de Mont Pelvoux (3946 mtr), de Pic de Pavéous (3384 mtr) enzovoort.
2015-144
Ons doel is de ‘witte gletsjer’ en we stijgen met een hele sliert wandelaars naar boven. Onderweg komen we een marmot tegen die niet mensenschuw is en zelfs model wil staan voor video en foto.
2015-149
Er zijn kinderen die het beest willen strelen onder aanmoediging van hun ouders, maar ik vind dit gedrag eerlijk gezegd maar niets. Marmotten zijn geen huisdieren en wat krijgt dit beestje aan niet aangepast voedsel toegestopt gedurende de dag? Uit studies is gebleken dat suikerziekte bij deze dieren vaak voorkomt door het gedrag van de mens in hun dierenbiotoop. Na dit intermezzo wandelen we door en we rusten uit aan de oude refuge Tuckett waar we wat eten. We hebben ondertussen een mooi zicht op het eindpunt van de gletsjer en de ons omringende bergen.
2015-103 Glacier de Violettes
2015-97 Laagste punt van de Glacier Blanc
2015-94
2015-124
Heel wat wandelaars lopen af en aan en dit is duidelijk een toeristische trekpleister. Wat hoger op genieten we van het uitzicht op de ons omringende bergen, de witte gletsjer en de refuge du Glacier Blanc.
2015-107
2015-127
De refuge wordt gefrequenteerd door heel wat bergbeklimmers die we onderweg zijn tegengekomen met hun materialen. Bij de afdaling naar de vallei zien we enkele mensen met verrekijkers op statieven. Bij navraag blijkt dat je in de verte enkele Chamois (berggeiten) kan zien. We halen onze verrekijker boven en inderdaad zien we een drietal berggeiten op een puinveld. De nodige foto’s worden gemaakt en we blijven even hangen om mee te observeren.
2015-157
Daarna dalen we verder. Vandaag hebben we niet-gecumuleerde 600 meter gestegen en hetzelfde gedaald.

Wandeldag 3: Dormillouse – Lac Palluel – Champs-des-Cairns:

Vandaag staat een wandeling van 15km met een stevige klim op het programma. Eerst gaat het geleidelijk omhoog naar het dorpje Dormillouse waar nog slechts enkele inwoners verblijven; een dorp dat volledig van de bewoonde wereld is afgesloten want er loopt geen weg. Enkel twee voetpaden waarvan één voor in de winter (chemin du Téléphone) om lawinegevaar te vermijden en één voor de zomer (chemin de la Charbonnière). De bevoorrading gebeurt nog steeds met ezels en wij kiezen voor de chemin de la Carbonnière.
2015-224
Na ruim drie kwartier wandelen komen we aan een splitsing en kiezen om naar het Lac Palluel te gaan. Het pad blijft stijgen door een bos wat de nodige schaduw geeft. Het is nog vrij vroeg maar we happen al wat brood met beleg weg. Eénmaal uit het bos wordt het erg warm en vele cicaden springen luid tjsirpend voor ons uit. Vooral het gele specimen met een zwarte buik en rode poten/vleugels trekt onze aandacht. Het is niet makkelijk om dit exemplaar op beeld vast te leggen maar uiteindelijk met veel geduld en na ettelijke pogingen lukt het ons.
2015-232
Daarna blijven we maar opwaarts wandelen en af en toe hebben we de steenmannetjes nodig om het pad terug te vinden.
2015-234
Als we uiteindelijk aan het meertje komen; spreken we de rest van ons brood, kaas en de gedroogde salami aan Meer dan 1000 stijgingsmeters zitten nu in de benen en dat laat zich toch voelen. De vier liter water die we bij hebben is ondertussen bijna gehalveerd. Voordeel is dat de rugzak dan ook weer wat lichter wordt om dragen.
2015-238
2015-239
Na onze pauze en vooral na het genieten van de omgeving wandelen we door naar het “veld van de steenmannetjes” (Champ des Cairns). Ooit is daar waarschijnlijk iemand mee begonnen en nu bouwt iedereen die daar langs komt zijn eigen creatie.
2015-249 Het veld van de steenmannetjes
Ria vindt dat we niet mogen achterblijven en dus ga ik aan de slag onder haar vakkundig delegerend oog. Nadat ‘ons’ steenmannetje een feit is, maken we daarvan enkele foto’s en wandelen we richting dal.
2015-241
2015-251
Onze creatie
2015-235
Onderweg komen we weer enkele marmotten tegen en het valt ons op dat we er heel wat meer zijn tegen gekomen in de Alpen dan vergelijkbaar met de Pyreneeën vorige jaar. We zijn iets later op het jaar en misschien is dat een reden. In elk geval na meer dan twee-en-een-half-uur afdalen komen we eindelijk aan een vlakker stuk waarvoor onze knieën erg dankbaar zijn dat nu het ergste van de afdaling voorbij is. Gecumuleerde stijgingsmeters voor vandaag: 1.100mtr en idem om te dalen.

Wandeldag 4: Lac de Soulier:

Een rustige wandeldag wordt het vandaag, zowel in kilometers als stijgingsmeters. We gespen de rugzak vast en volgen de GR58 voor maar een zevental kilometers en een 300 stijgingsmeters.
2015-169
2015-173
2015-182
Aan het meer zien we meerdere gezinnen die met een trek-ezel de route doen. We picknicken op ons gemak en nemen ruimschoots de tijd. 2015-168
We praten ondertussen met een jong koppel die voor de eerste keer in hun leven een trektocht doen en daarvoor de GR58 hebben uitgekozen. Na dit gesprek wandelen we door het bos op een glooiend pad naar een toegangsweg van de Col d’Izoard; omdat daar ook de Casse de Desert ligt. Een natuurfenomeen bestaande uit vooral veel gruis en daartussen hoge minder geërodeerde rotspunten.
2015-194
2015-198

Wandeldag 5: Ceillac – Lac Miroir – Lac Ste-Anne:

We komen aan bij de GR5 die we zig-zag volgen en ons een 675 stijgingsmeters hoger zal brengen. We volgen het ruisende water en kruisen de bovenloop van de iets lager gelegen Cascade de la Pisse.
2015-393
Als we aan het Lac Miroir komen kunnen we zien hoe dit meer aan de naam komt. De tegenoverliggende bergen worden weerspiegeld in het water wat mooie beelden oplevert.
2015-398
2015-407
2015-395
En passant nemen we een geocache mee tijdens een hap. We wandelen verder naar het andere meer en moeten daarvoor een skipiste volgen en oversteken. Plots verschijnt er een helikopter achter ons en enkele mensen voor ons beginnen te zwaaien. Wij zien geen reddingsteken bij één van hun en denken er het onze over; maar dan daalt de heli uit de lucht en laat snel drie reddingswerkers achter om dan elders stand-by te gaan wachten. Blijkbaar was het toch een noodgeval. Snel blijkt dat een iemand een hartprobleem heeft, maar de ingevlogen arts heeft het blijkbaar snel onder controle. Voor alle zekerheid zal de dame geëvacueerd worden naar het ziekenhuis. Het aanvliegen van de heli, het feilloos oppikken van de patiënt en reddingswerkers en het wegvliegen duurt welgeteld 87 seconden. Voor het eerst mochten wij van zo nabij getuige zijn van de deskundigheid van reddingswerkers.

Enige tijd nadien komen we aan bij het Lac Ste Anne. Een mooi azuurblauw bergmeer in een fantastisch decor en we genieten samen van de natuur terwijl we ons een appel laten smaken.
2015-428
2015-437
Ook hier ligt er een cache die we snel vinden. Na een rustpauze deponeren we onze klokhuisjes in ons afvalzakje; rugzak weer toe en we volgen weer een stukje GR 5 en starten wat verder met een afdaling die ons in de vallei zal brengen.
2015-386
2015-396
We zijn nog maar enkele kilometers verder als donderslagen weerklinken. Als we over onze schouders achterom kijken zien we dat de oorzaak in een lawine ligt en waarbij we nog wat stof- en andere wolken zien opstijgen.
2015-443
We draaien ons weer om als twee volwassen berggeiten het pad kruisen en snel verdwijnen in hun biotoop. Onmogelijk om ze op beeld vast te leggen. We dalen verder en wandelen dan nog een aantal kilometers om de Cascade goed te kunnen aanschouwen vanuit een ander maar ver standpunt. Dit was een mooie wandeling van 16 kilometer met een beauty van een meer. Gecumuleerde stijgingsmeters: 825mtr.

Wandeldag 6: Lac Lauzet:

Vandaag weer een rustige wandeldag van 9 kilometer en een ruime 450 stijgingsmeters.
2015-470
We stijgen op een goed te belopen pad en als we aan het meer (2452 mtr) komen blijken er dikkoppen, kikkervisjes en kleine kikkers te leven. Heel de cyclus kunnen we dus spotten. Er zijn soorten kikkers die de koude en dichtgevroren meren in de winter kunnen overleven op deze hoogte en ik spendeer de nodige fotografietijd om de kikkers op beeld vast te leggen. Daarna nemen we onze tijd om te genieten van de omgeving en het goede weer.
2015-477
2015-491
2015-489

Wandeldag 7: Refuge d’Agnel – Col Vieux – Lac Foréal :

Vanaf de refuge is het continue klimmen tot op de top van de Col Vieux (2842 mtr). Onderweg zien we een gigantische kudde schapen met herder, Border-Colli’s en twee Patou. Het geklingel van de halsbellen klinkt door de vallei en we zijn toch wat beducht voor een eventueel opduikende Patou; maar we kunnen ongehinderd door de staart van de groep wandelen.
2015-296Een deeltje van de kudde
2015-337
Een Patou is een getrainde bewakingshond die de laatste jaren gebruikt wordt als beschermer van de kudden tegen wolven en ander potentieel gevaar. Eénmaal boven op de Col staat er een ijskoude wind en er wordt een laagje bij aangetrokken.
2015-305
2015-308Lac Foréal vanaf de Col Vieux.
Rechts van ons zien we de Pain du Sucre, een stevige drieduizender, waar we de eerste liefhebbers zien omhoog wandelen. Wij wandelen richting Lac Foréal dat een 200 meter lager ligt en daar gooien we de rugzak af voor een stevige pauze. We hebben elke dag eigenlijk wel vrij vroeg honger en eten dan ook vaak in étappes. Na de pauze wandelen we nog wat verder door naar beneden tot we een ander Lac zien.
2015-314
Na verloop van tijd keren we terug richting Col Vieux en nemen de afdaling naar de refuge. Ondertussen is het kouder geworden en wolken stromen vanuit Italië over de bergkam richting Frankrijk.
2015-330
De bergpas op de Col d’ Agnel ligt al volledig ingesloten door wolken en is niet meer zichtbaar voor ons.
2015-348

Als het pad naar beneden achter een rots doorloopt horen we een korte blaf.
2015-343
Een Patou ligt op enkele tientallen meters van ons zijn “grens” te bewaken en maakte ons dat even duidelijk. Iedereen (hond en wij) blijft rustig; al hoor ik van nabij iemands hart kloppen en we verwijderen ons zo rustig mogelijk verder van hem af zonder problemen. Eénmaal aan de refuge zit de wandeling er eigenlijk op.

Wandeldag 8: St Véran – Pic de Caramantran – St Véran:

Als we aan de Chapelle de Clausis komen zien we ons doel liggen. Wij willen graag de GR 58 volgen tot aan de Col de Chamousiere (2884 mtr) om zo naar de Pic de Caramantran (3025 mtr) door te steken. Bedoeling is dan om naar de nabije Col de St Véran (2842 mtr) te wandelen, naar de refuge Lac Blanc en dan terug via de Chapelle het dal in richting St Veran.

Het is rustig op de GR en we zien erg veel marmotten langs het pad of voor ons uit lopen. Het pad klimt rustig omhoog en slingert zich richting de voet van de eerste col. Hier wordt het wat steniger en steiler. Als we boven op de Col de Chamousiere komen krijgen we al een mooi beeld van de Mont Viso; één van de hoogste bergen in de Queyras.
2015-551De top met op de achtergrond de Mont Viso
2015-550
We wandelen net over de top in een windluwe zone en spreken ons eten aan. Vanuit het overliggende dal komt er op het gemak een bejaarde man opgewandeld die richting van de Caramantran trekt. Na onze broodmaaltijd gespen we de rugzak om en klimmen tevens omhoog voor de laatste 140 stijgingsmeters. Dit gaat vrij makkelijk en komen op een subtopje aan boven de 3000 meter.
2015-569
2015-571Mont Blanc
Hier hebben we al een mooi beeld van het panorama rondom ons. In de verte zien we het Mont-Blanc-massief met de witte toppen.
2015-558
Boven Italië hangt er een wolkendek en we zien de typische “start-torens” van een Cumulus boven het dek uitkomen.
2015-555
Aan de Franse zijde is het wolkeloos. Omgekeerd hebben we het in de Pyreneeën meegemaakt waar aan de Spaanse zijde geen wolk te bespeuren viel en we aan de Franse zijde in de wolken zaten. Na enkele foto’s lopen we de laatste 30 meter verder naar de ultieme top waarvan de laatste 20 meters duidelijk erg luchtig worden en waarbij de laatste meters met handen- en voetenklauterwerk moet overbrugd worden. Maar dan staan we er; weliswaar in een frisse wind waarbij de windstoppers hun werk doen. We maken foto’s van de immens mooie omgeving en trekken een selfie.
2015-596
Daarna dalen we af naar de Col de St Véran die wat verder ligt en ook dit is weer genieten van elke meter.
2015-599
2015-601
2015-604Refuge la Blanche in de verte.
Via de col dalen we verder af naar de refuge waar we een “terraske” meepakken en dat smaakt.
Na een halfuur trekken we weer op pad en via een brede “autostrade” wandelen we naar de Chapelle de Clausis en komen we verder na 6 km terug in de bewoonde wereld.
2015-543
2015-608
2015-607
2015-625
2015-620
Bouwstijl in St Véran

Wandeldag 9: Vallée d’Eychauda:

Bedoeling is te wandelen naar het meer met dezelfde naam maar het zal later wat anders uitpakken dan gedacht.
Het is al erg warm in de vallei en zacht stijgend volgen we de vallei en het ruisen van het water. Ik voel na 100 meter dat de benen het moeilijk hebben. Dit wordt ongetwijfeld een zware dag. Ria daarentegen voelt zich kiplekker en huppelt met haar stokken over het brede pad. 2015-631
2015-636
2015-633
2015-632

Na enkele kilometers wandelen en na de daarbij horende 339 stijgingsmeters staan we voor het zwaardere werk en dan is plots mijn vat af. Voor mij doemt er een granieten ‘muur’ op van ruim 500 stijgingsmeters maar in mijn perceptie kon er evengoed de Mount Everest staan.
2015-641 De “muur”
We hebben nochtans die ochtend gedaan wat we altijd doen en dat is als ontbijt een portie zelfgemaakte granola verorberen en koffie. Ik rust wat, eet nog wat, drink wat… maar niets helpt. Ik probeer nog, maar om onverklaarbare redenen wil het niet lukken. Aj, is dit de leeftijd? Ik probeer nog even maar uiteindelijk en met veel spijt in mijn hart zien we ons genoodzaakt om de kortste weg naar beneden te nemen met maar 7 kilometer op de teller. Een dag om snel te vergeten en wat gaat dit morgen geven?

Wandeldag10: Vallouise – Cabane Jas Lacroix:

Gisteren was het om één of andere reden niet goed maar ik voel me terug de oude. Geen loden benen meer en verder kan ik het niet verklaren. Vandaag is het, met in totaal een kleine 400 stijgingsmeters en een 11 kilometer lengte, bijna een wandeling-in-een-park en dat vanwege het grotendeels door de vallei lopen van het pad.
2015-654
Waar het voor de Refuge des Bans rechtdoor gaat, steken we nu de houten brug over en volgen de GR 54.
2015-655
Eerst loopt het stenige keienpad doorheen een berkenbos om dan snel over te gaan in een zachtlopend stuk doorheen het bos en langsheen de Torrent de la Selle.
2015-660
2015-657
Weldra komen we uit het bos en moeten we doorheen wat puin dat niet fijn loopt. Maar goed, de natuur is natuurlijk zoals ze is. Puinvelden en rol-keitjes zijn niet mijn favoriete trajecten. Het landschap wisselt nochtans mooi en onderweg zien we bloemetjes; waar we ruim de tijd voor nemen om macrofoto’s te maken. Als we aan de Cabane komen is deze bezet door een schuwe herder die zijn recht op rust duidelijk stelt via kartonnen bordjes en als we zijn voordeur voorbijgaan vlucht hij snel naar binnen. Daarentegen ligt zijn hond languit te genieten van wat schaduw en trekt zich van ons niets aan.
2015-684
2015-664
Wat verder komen we aan een afsluitingsdraad en zijn er koeien (met kalfjes) die zich vrij agressief gedragen ten overstaan van wandelaars. We besluiten op grote afstand te blijven en duiken de vallei in om onze wandeling af te maken.
2015-691
2015-700
2015-689
2015-694

Wandeldag 11: Grand Belvédere Mont Viso:

De wandeling start op 1710 meter hoogte en zal ruim 475 gecumuleerde hoogtemeters bedragen. De weg is erg breed en wordt ook gebruikt door enkele afgelegen boerderijen en gemotoriseerde herders. We komen voorbij La Roche Ecoulée, een gigantische rotsblok die ooit van de bergwand naar beneden is gerold en netjes in een rivier is beland. Verderop liggen nog enkele kleinere blokken.
2015-764
Tot dan was de weg breed en zo goed als vlak, als je in een bergomgeving daarover kan spreken want vlak is natuurlijk relatief. Eénmaal via een brug over de rivier beginnen we nu te stijgen en wandelen over een pad door een bos. Het pad gaat op en neer, soms smal en dan weer breder. Hier en daar hebben ze met houten balken een soort trappensysteem gemaakt maar nergens is het moeilijk.
2015-711
Op een weide hebben we zicht op de Mont Viso die nog ver weg ligt. We kruisen wat later nog een torrent en komen via een weide aan op een brede berijdbare weg. Die volgen we tot we plots een stevige klim voor de voeten krijgen. Eénmaal boven wandelen we naar het mooie uitzichtpunt en waar tevens een groot stouwnet met gasflessen ligt.
2015-731
Blijkbaar is dit dus ook het bevoorradingspunt van de refuge dat gebruikt wordt door een helikopter. We wandelen wat hogerop naar la Gardiole op 2160meter hoogte en genieten zittend van de omgeving.
2015-733
2015-734
Rondom de Mont Viso trekken iets later wat wolken samen en af en toe is de top niet meer zichtbaar. Een frisse wind steekt op en we besluiten weer te gaan wandelen. De daling verloopt vlot en we zien citroengele en blauwe vlinders. Op topsnelheid doorkruist Ria een kudde koeien, ontwijkt de bijhorende vlaaien en enkele kilometers verder kunnen we linksaf richting bos. Na enkele keren een torrent overgestoken te hebben komen we terug aan in de vallei.
2015-746
Vandaag hebben we ruim 18 kilometer afgelegd.

Wandeldag 12: Vallée de Celse Nière:

Onze twaalfde en laatste wandeldag. We doen het vandaag rustig aan en hebben daarom een uitloopwandeling voorzien van 10 kilometer en een 350 stijgings- en dalingsmeters. Morgen keren we weer huiswaarts en dan zullen we deze omgeving en bergen zeker missen. Maar goed; eerst nog een dagje genieten van de natuur.
Vanaf de achterzijde van de camping in Ailefroide is het enkele meters asfalt; maar na een kleine parking waar wat auto’s van vroege klimvogels staan, kunnen we het bos in. We kruisen een rij oranje en gele paddenstoelen en dan loopt het mooie bospad lichtjes omhoog en we blijven de torrent volgen. We genieten van het uitzicht tussen de bomen door en stilaan wordt het pad steniger en verlaten het bos. We kruisen wat kleinere afwateringsgeulen en iets later wandelen we over een pad dat enkel nog uit grote en kleine stenen bestaat.
2015-773
2015-771
2015-768
Enkele honderden stijgingsmeters en kilometers verder, houden we halt aan het water om wat te eten. Ria plant symbolisch een steen in het water en we proberen berggeiten te spotten met een verrekijker maar we zien niets bewegen, alhoewel ze in de buurt van de Celse Nière zich moeten ophouden.
2015-770
Wolken trekken zich samen aan de ons omringende bergtoppen en rollen zachtjes af in de richting van de vallei. Wolkensliertjes met ijskristallen schuiven voor de zon en de verkleuring neigt van groen naar paars. Minder goed weer is blijkbaar voor de volgende dagen op komst, maar dan zullen we op weg naar huis zijn. We maken onze laatste wandeling af en kunnen op de camping nog wat namijmeren.